Επετειακές εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της Μάνης

Χρησιμοποιούσαν την λέξη "ΝΙΚΗ" και όχι "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" γιατί ως γνωστό η Μάνη ήταν πάντα ελεύθερη!!!

Την Παρασκευή 5-3-2010 και ώρα 12.οο στο Δημαρχείο Σκάλας και στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου ο Δήμος Σκάλας οργάνωσε εκδήλωση, λόγω συνταξιοδότησης, προς τιμήν της υπαλλήλου του Παναγιώτας Γκουβούση.

 

Ενώ στη Σκάλα συμβαίνουν αυτά στην πρωτεύουσα μας την Αθήνα, η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών την 17-2-2010 ημέρα Τετάρτη και ώρα 19.00 στην αίθουσα Μιχαήλας Αβέρωφ Γενναδίου 8 και Ακαδημίας, τίμησε με εκδήλωση της, τον Σκαλιώτη Λογοτέχνη Συγγραφέα και Δημοσιογράφο Θεόδωρο Πατρικαρέα για τα 55 χρόνια προσφοράς του στο έγγραφο λόγο. 
Στην εκδήλωση αυτή μετά από προσωπική πρόσκληση της Εταιρείας παρευρέθηκε ο Δημ. Σύμβουλος ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΣ Δημήτρης. Στην εκδήλωση αυτή ο φίλος Πατρικαρέας Θεόδωρος
παρούσης της συζύγου του Κλεοπάτρας και των δύο υιών του Γρηγόρη και Γιάννη και πλήθους προσωπικοτήτων από το χώρο της Λογοτεχνίας και του θεάτρου, καταχειροκροτήθηκε και δέχθηκε τα συγχαρητήρια από όλους. Θέλω στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι ο φίλος Θεόδωρος Πατρικαρέας επισκέπτεται τακτικά τη γενέτειρά του Σκάλα και επιθυμία του είναι σε κάποια στιγμή που ο Δήμος θα έχει την δυνατότητα να δημιουργήσει Δημοτική Βιβλιοθήκη να χαρίσει την προσωπική του βιβλιοθήκη που αποτελείται από 3.000 περίπου βιβλία, ακόμα ο Δήμος Σκάλας για να τον τιμήσει έχει δώσει το όνομα του σε δρόμο της πόλης μας .(δίπλα από το Ξενοδοχείο ΟΑ

Η Μαρία Κωστάκου ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που σπανίζουν στους καιρούς μας, κι αυτό όχι μόνο γιατί αλλάξαν οι καιροί... Η πολυτάραχη ζωή της στην αριστερά και η "στρατευμένη" τέχνη της αποτελούν παράδειγμα αντίστασης απέναντι σε κάθε τι συμβατικό και εύκολο. Από τα έξι της χρόνια που έπιασε το κοντύλι και την πλάκα για να χαράξει το πορτρέτο μιας συμμαθήτριάς της (στη Σκάλα Λακωνίας, όπου γεννήθηκε), μέχρι και σήμερα που κοντεύει πια τα ενενήντα της χρόνια, η σύντροφος του Κώστα Κουλουφάκου παραμένει παθιασμένη με τη ζωγραφική, ίσως διότι, όπως λέει, τη βοήθησε να εκφράσει τον πόνο που κατοικούσε μέσα της, έναν πόνο που ξαλάφρωνε με την έκφρασή του στο τελάρο. Τη συναντήσαμε, έτσι χωρίς πρόγραμμα, όπως θά 'λεγε και η Ρεζάν, και μιλήσαμε για όλα όσα θυμάται και τη συγκινούν ακόμη. "Παιδιά, εγώ δεν είχα χρόνο. Δεν είχα, γιατί είχα παιδί, σπίτι, υποχρεώσεις. Ποτέ όμως δεν σταμάτησα να ζωγραφίζω. Ζωγράφιζα νύχτες, δεν είχα χρόνο ούτε να κάνω επαφές, καριέρα κι όλα τα συναφή... Κάποια στιγμή είπα ότι ήθελα να κάνω μια έκθεση, μιλώ γι' αυτήν που ονόμασα 'Χρέος καρδιάς'".